Hatalarin bir gün beni yakacagini biliyordum. Içimdeki kisi bunu biliyor ama zafiyetlerim yüzünden karsi çikamiyordu. Yüregimin en hassaslastigi noktalarda hain bir hal aliyordum.
Sevgiye sarilmadan elimin bir ucuyla itiyor olmam kendi kendime bile hayret edici bir davranisti.

Ellerimin ihanet dolu bir görev üstlendigi dakikalar simsicak bir yaz gününde bunalmak gibiydi. Yanacaktim ateslerde. Hem de affedilmeyecek kadar günahlarla.

Yolda yürürken aglayan bir çocuk sesi dalginligimi birden üstümden almisti. Adimlarimi yavaslatarak çocugun yanina gittim. Elini ayaginin kanayan yarasinin üstüne dogru tutuyordu. Gözüm hemen oraya takildi. Cebimdeki bir mendili çikartip yaranin üstüne dogru tutmasini söyledim. Ellerimle de çocugun gözyaslarini sildim. Ne oldugunu sordugumda çocugun titreyen vücudunun sesinde de ayni sekilde oldugunu fark ettim. Bir anda çocugun diger eline gözüm ilisti. Simsiki sardigi bir adet ilaç kutusu vardi. Arkadan bagiran ve hizlica yanimiza yaklasan bir adam sesini duydum. O kadar hiddetle geliyordu ki sanki paramparça edecekti bu çocugu.

Ne istiyorsun demeye kalmadan ‘`hirsiz“ diye çocuga bagirdi.
Hirsiz mi?

Adamin istedigi sadece para oldugundan parayi vererek uzaklastirdim. O anda çocugun arkamdan yok oldugunu fark etmistim.

Çocugun kaçmasiyla bende yoluma devam ettim. Eve gittigimde esimin evde olmadigini fark etmistim. Masanin üzerinde küçük bir not ile karsilastim.

Notta ‘` sen acimadigin bu sevgiyi, bu aski degersiz kildin. Senden nefret edemiyorum bile. Sen kendi zevkinle yasa! Elveda…

Elimdeki kagit sanki o an alev almisti ve beni yakmaya baslamisti. O an deger veremedigim her seyi ölüme bir adim yaklastigim andan sonra anlamistim